تاریخچه ماهیگیری با پشه مصنوعی (بخش دوم)

توسط : سعید ساهردر: ۰۱ دی , ۱۳۹۹در: پشه, فلایبدون دیدگاه

بر اساس برخی شواهد، فلای فیشینگ از اوایل قرن ۱۳ میلادی در اروپا رواج داشت. مقالات آلمانی در آن دوره، به صید قزل‌‌آلا و گِریلینگ (grayling) با قلاب پردار (verderanglel) اشاره داشتند. در سال ۱۲۱۰، در رمان نویسنده‌‌ای به نام وُلفرام (Wolfram von Eschenbach) نوشته شده بود که قهرمان داستان برای صید قزل‌‌آلا با پشه با پای برهنه وارد رود می‌‌شود. چند نوشته دیگر نشان می‌‌دهند فلای فیشینگ از سال ۱۳۶۰ میلادی در محدوده بین سوییس و یونان توسط مردم عادی انجام می‌‌شد.

کتاب «The Compleat Angler» از کتاب‌های پرفروش انگلستان در قرن ۱۶ میلادی بود

تصویر راهبه دِیم جولیانا بارنز در موزه فلای فیشینگ امریکا

ده‌‌ها کتاب و مقاله در مورد ماهیگیری ورزشی در بریتانیا در قرن چهارده و پانزده وجود دارد. در یک دست نوشته که در شهر تِگرنسی آلمان (Tegernsee) نگهداری می‌‌شود، حداقل ۱۵ پشه بی‌‌نام لیست شده است. این مقاله به قرن ۱۴ میلادی برمی‌‌گردد و در آن پشه‌‌هایی برای صید قزل‌‌آلا، گِریلینگ، سالمون، اردک‌‌ماهی، کپور و گربه‌‌ماهی معرفی شده‌‌اند. در قرن پانزدهم، حداقل سه مقاله بریتانیایی وجود دارد که به صید قزل‌‌آلا و سالمون با پشه اشاره داشته‌‌اند.

از سال ۱۴۹۶ فلای فیشینگ تا حدی شکل گرفت. یک زن راهبه به نام دِیم جولیانا بارنز (Dame Juliana Barnes) در کتاب «ماهیگیری با قلاب» (A Treatyse of Fysshynge Wyth an Angle) ده‌‌ها پشه مصنوعی را معرفی کرد که برای شبیه‌‌سازی هچ‌‌های مهم در طول فصل ساخته شده بودند. در این کتاب به نحوه ساخت پشه‌‌ها و زمان کاربرد آنها، لوازم مورد نیاز برای فلای فیشینگ و جزییات دیگری در مورد این ورزش اشاره شده بود. مثلا برای ماه مارس، پشه‌‌ای بافته شده با پشمِ دان در بدنه و پرِ کبک در قسمت بال و همچنین پشه‌‌ای با بدنه‌‌ای از پشم سیاه و بال‌‌های سیاه‌‌رنگ اردک توصیه شده بود. در پشه دومی در زیر بدنه پر کلاغ استفاده می‌‌شد. برای آوریل یک نمونه اِستون‌‌فلای و برای ژولای یک نمونه زنبور معرفی شده بود.

کتاب «ماهیگیری با قلاب» اثر دِیم جولیانا بارنز

ماهیگیران فلای (فلای فیشرمن‌‌ها) در قرن ۱۵ افرادی پرمهارت بودند که با تجهیزاتشان قزل‌‌آلاهای بزرگی می‌‌گرفتند. در کتاب «ماهیگیری با قلاب» توصیه شده بود که ماهیگیران تا جای ممکن از دید ماهی دور بمانند و همچنین سایه‌‌شان روی آب نیفتد. وزش باد هم برای ماهیگیران آن زمان مهم بود، چون سطح آب را به هم می‌‌زد (تا آنها را از دید ماهی پنهان کند) و اگر در جهت مورد نظر می‌‌وزید می‌‌توانست نخ و پشه را به سمتی که آنها می‌‌خواهند ببرد. ماهیگیران مقدونیه از چوب‌‌های دو متری استفاده می‌‌کردند و بیشترین مسافت پرتابشان ۴ متر بود، ولی در کتاب فوق استفاده از چوب‌‌های ۵ متری توصیه می‌‌شد که مسافت پرتاب را بالاتر می‌‌برد.

برگی از کتاب «ماهیگیری با قلاب» (A Treatyse of Fysshynge Wyth an Angle)

این کتاب بسیار تاثیرگذار بود و در طول سال‌‌های بعد چندین بار تجدید چاپ شد. نویسندگان دیگری هم تا حدودی کار او را ادامه دادند و باعث افزایش محبوبیت این کتاب شدند.

رویداد مهم دیگر اشاره جان دِنیس (John Dennys) به فلای فیشینگ در کتاب «رموز ماهیگیری» (The Secrets of Angling) در سال ۱۶۱۳ بود. در این کتاب برای اولین بار تصویر یک پشه دیده می‌‌شد. گفته می‌‌شود او همراه با شکسپیر به ماهیگیری می‌‌رفت. ویراستار کتاب (William Lawson) در قسمت پاورقی یکی از اشعار، صید قزل‌‌آلا را یک ورزش عالی خوانده و به کلمه پشه مصنوعی (artificial fly) و استفاده از آن به همراه نخی به اندازه دو برابر چوب ماهیگیری اشاره کرده بود. همچنین برای اولین بار عبارت پرتاب پشه (cast a fly) در این نوشته به کار رفت.

کتاب «رموز ماهیگیری» نوشته جان دِنیس

سال‌‌ها پیش نوشته‌‌ای با عنوان «El Manuscrito de Astorga» از اسپانیا (مربوط به سال ۱۶۲۴) کشف شد که در آن به فلسفه و جزییات ساخت پشه‌‌های بریتانیایی اشاره شده بود. این پشه‌‌ها بر اساس فصل استفاده لیست شده بودند و روش‌‌هایی برای استفاده از آنها در سطح آب پیشنهاد شده بود.