راهنمای ماهیگیری فلای و چارت حشرات در دریاچه‌‌ها (بخش ۱ از ۲)

برای این که در دریاچه‌‌های برتیش کلمبیا (BC)، به یک‌‌ ماهیگیر فلای ماهر تبدیل شوید نیاز به صرف وقت برای یادگیری چگونگی عملکرد اکوسیستم‌های آن‌ دارید که شامل شناخت آب، چگونگی زندگی قزل آلاها و بهترین زمان در سال برای صید این‌ ماهی‌‌ها می‌‌باشد. برای درک واقعی معما، باید یاد بگیرید که در این دریاچه‌‌ها چه مواد غذایی و چه موقعی در دسترس قزل آلاها می‌‌باشد. 

در زیر چارت (جدول) مواد غذایی آبزیان دریاچه‌‌های داخلی برتیش کلمبیا نشان‌ داده شده که برای موفقیت بیشتر در ماهیگیری فلای طراحی شده است.

نمودار از ماه مارس شروع می‌‌شود، زمانی که بیشتر یخ‌‌های دریاچه‌‌ها آب شده است. البته نسبت به شرایط آب و هوایی و تغییر دما، امکان جا‌‌به‌‌جایی زمان آب شدن یخ دریاچه‌‌ها در سال‌‌های مختلف امکان دارد متفاوت باشد.

ماهی‌‌ها توانایی تغذیه از تمام‌ مراحل دوران‌ تکامل حشره‌‌ها را دارند اما در ماهیگیری ما بیشتر مراحل پیوپا (شفیرگی)، ایمرجر و لارو تا بزرگ‌‌سالی حشرات مورد توجه، استفاده و الگوبرداری قرار می‌‌دهیم.

طبق ماه‌‌های جدول می‌‌توانید ببینید که باید روی کدام منابع غذایی ماهی‌‌ها تمرکز کنید. برای مثال در ماه مه منابع غذایی که در دریاچه‌‌ها در دسترس ماهی‌‌ها هستند مثل می‌‌فلای، کیرونومید (پشه‌های بی‌نیش  – Chironomid)، زالو (Leech) و سنجاقک (Damselfly) به صورت ایمرجر در دسترس ماهی‌‌ها برای تغذیه هستند که می‌‌توانیم پیوپا و نیمف آنها را استفاده کنیم. زالو و میگو هم پترن‌‌های خوبی هستند.

زئوپلانکتون (Zooplankton)

زئوپلانکتون‌‌ها سخت‌‌پوستان دارای شنا آزاد هستند که به دلیل شناهای نامنظم در آب، آنها را کک آب هم می‌‌نامند. دافنیا (Daphnia) رایج‌ترین زئوپلانکتونی است که در دریاچه‌‌های کملوپس وجود دارد. زئوپلانکتون‌‌های دافنیا گاهی صورت دسته متراکم یا ازدحامی جمع می‌‌شوند که غذای بسیار آسانی برای انواع قزل آلاها و دیگر ماهیان‌ به حساب می‌‌آید.

زئوپلانکتون‌‌ها از طریق نیروی water column جابه‌‌جا می‌‌شوند. با‌ تحقیقاتی که در باره water column داشتم‌ متوجه شدم‌ معنی فارسی آن ستونِ آب می‌‌شود. با مطالعات بیشتر متوجه شدم‌ که امواج آب باعث می‌شود ستون آب مانند یک پیستون عمل کند. حرکت بالا و پایین آب (حرکت نوسانی) باعث می‌شود هوای به دام افتاده در بالای ستون آب، از محفظه خارج و دوباره به داخل آن باز گردد. این حرکت پیوسته، یک جریان رفت و برگشتی از هوا با سرعت بالا را به وجود می‌آورد که از طریق نیروی برخواست هدایت می‌شود که باعث حرکت زئوپلانکتون در آب و جستجو برای پیدا کردن‌ منابع غذایی خود می‌‌باشد.

دافنیا و سایر زئوپلانکتون‌‌ها در ماه‌‌های تابستان بیشترین میزان تراکم خود را دارند.

میگوی آب شیرین یا رُش (Shrimp / Scud)

میگوهای آب شیرین (شِریمپ‌) جزو فراوان‌‌ترین‌ منابع اصلی قزل آلاها در دریاچه‌‌های استان BC می‌‌باشند. هر دو نوع میگوی گاماروس (Gammarus) و هیالِلا (Hyalella) را می‌‌توانیم ‌‌در یک دریاچه به صورت ‌مشترک‌ پیدا کنیم‌.

نکته مهم در باره میگوی آب شیرین و مکان ایده آل زندگی آنها این‌ است که به آبی غنی از کلسیم نیاز دارند که برای شکل‌‌گیری پوستِ سخت‌ این سخت‌‌پوستان ضروری می‌‌باشد.

میگوها در قسمت کم‌عمق یا در کف دریاچه، قسمتی که‌ پوشش گیاهی زیادی دارد زندگی می‌‌کنند و‌ منبع غذایی بسیار مهمی برای قزل آلاها در طول سال هستند. به همین دلیل ماهیگیران فلای با الگوبرداری از آنها می‌‌تواند موفقیت‌‌های زیادی به دست آورند.

میگوی آب شیرین حاملِ تخم

نکته‌ جالبی که در باره شریمپ‌‌‌ها و قزل آلاها در دریاچه‌‌های استان برتیش کلمبیا باید بگم ‌این است که این‌ منابع غذایی سخت‌پوستان مثل میگو، باعث می‌‌شود قزل آلاها دارای گوشتی به رنگ نارنجی عمیق و لذیذ شوند.

همان‌گونه که در بالا مطالعه کردید ما دو‌گونه ‌میگوی آب شیرین در دریاچه‌‌ها داریم. نوع اول گاماروس (یا گاماروش) که بیشترین‌ پراکندگی و شناخته‌‌ترین نوع میگو آب شیرین دریاچه‌‌ها می‌‌باشد.

گاماروس نسبت به گونه دیگر این‌‌ میگو در دریاچه‌‌ها راحت‌‌تر قابل تشخیص است‌ چون‌ می‌‌تواند به طول ۱۵ میلی‌متر رشد کند. گاماروس در رنگ‌های مختلفی وجود دارد که بیشترین‌ گونه‌‌ها به رنگ‌ روشن و تیره زیتونی می‌‌باشند.

در ادامه در باره گونه دوم میگوهای آب شیرین به نام هیاللا صحبت‌ می‌‌کنیم. میگوهای هیاللا بسیار کوچک‌‌تر هستند و تا طول ۴ میلی‌‌متر رشد می‌‌کنند. بیشتر به رنگ‌ زیتونی کم‌‌رنگ یا خاکستری دیده می‌‌شوند.

میگوهای آب شیرین، گونه هیاللا

این گونه از موجودات مثل میگوهای آب شیرین در آب‌‌های با کلسیم بالا زندگی می‌‌کنند زیرا برای ساخت و نگه‌‌داری پوسته سخت اسکلتی کیتین خود نیاز به آب با کلسیم زیاد دارند.

شریمپ‌‌‌ها در عمق کم‌ دریاچه‌‌ها از گیاهان تغذیه می‌‌کنند. میگوی گاماروس در کف آب که ‌پوشش گیاهی دارد (Dense mat) زندگی می‌‌کند. میگوی هیاللا بیشتر در کف آب قسمت‌‌های کم‌‌عمق با خزه‌‌های آبی (Chara shoal) زندگی می‌‌کنند.

قسمت‌‌های کم‌‌عمق آب با خزه‌‌های آبی (Chara shoal)

تعداد میگوهای آب بستگی به تعداد جمعیت‌ ماهی‌‌های دریاچه دارد. به صورت معمول در دریاچه‌‌های بدون ماهی، میگوها بیشتر دوست دارند در ستون آب شنا کنند و در دریاچه‌‌های پر از ماهی، میگوها اغلب برای شکار نشدن در پوشش گیاهی و کف آب زیر چوب و سنگ زندگی می‌‌کنند.

با ‌مشاهده فیلم‌های زیادی از نحوه زندگی میگوها در دریاچه‌‌ها و استفاده از این پترن در فلای فیشینگ،‌ متوجه شدم‌ در اکثر دریاچه‌‌های استان برتیش کلمبیا این شریمپ‌ها منبع اصلی تغذیه انواع قزل آلاها می‌‌باشند. ولی در آغاز فصل بهار و ‌پایان ‌فصل پاییز با کمتر شدن‌ گونه ‌حشرات در آب، این ‌میگوها تنها‌ منابع اصلی تغذیه قزل آلاها در استان‌ هستند.

خیلی برام جالبه چون‌ با مطالعه و تحقیق این‌ مقاله متوجه شدم چرا خیلی وقت‌‌ها این‌ پترن‌ میگوها اصلی‌‌ترین و‌ کاربردی‌‌ترین‌ پترن آقای برایان ‌چان (Brian Chan) در ماهیگیری دریاچه‌‌ها هست.

با فیلم‌هایی که از آقای برایان مشاهده کردم متوجه شدم که در زمان‌ ماهیگیری با این ‌شریمپ‌ها در دریاچه ما، باید در عمق کمتر از ۲۰ فوت (۶ متر) ماهیگیری کنیم و عمق ایده‌‌آل برای استفاده از ‌شریمپ‌ها بین ۶ تا ۷ فوت (۱٫۸ تا ۲٫۱ متر) می‌‌باشد.

برای این که بتوانیم‌ شنای میگوها را در فلای فیشینگ ‌شبیه‌‌سازی کنیم نیاز به نخ‌‌های ماهیگیری که زیر آب فرو می‌‌روند داریم، مثل نخ اینترمدیِت (Intermediate) یا نخ سینک نوع  ۳ (Sink Type 3). البته نوع نخ و فرورَوی (ته‌‌نشینی) آن در آب بستگی به عمق آب دارد. در این مثال که عمق آب بین ۶ تا ۷ فوت هست ‌ما از نخ سینک نوع ۳ استفاده می‌‌کنیم‌.

این‌ تایپ‌ها میزان فرو رفتن نخ در آب را تعیین ‌می‌‌کنند، هر چه این شماره کم‌‌تر باشد نخ آهسته‌‌تر در آب پایین می‌‌رود. برای مثال نخ سینک‌ تایپ ‌۳ می‌‌تواند حدود ۷ سانتیمتر (۳ اینچ) در هر ثانیه زیر آب فرو برود.

در این‌ روش (تاکتیک) ما از یک پیش‌‌نخ (لیدر) ۹ فوتی (۱٫۸ متر) به قدرت کشش ۶ پوند (۲٫۸ کیلوگرم) استفاده می‌‌کنیم. ابتدا کناره‌‌های دریاچه‌‌‌ای که عمق مورد نظر را دارد پیدا می‌‌کنیم. بعد از پرتاب و فرو رفتن نخ و‌ کشش در آب، آن را به صورت آهسته جمع می‌‌کنیم‌ تا بتوانیم شنای میگو در زیر آب شبیه‌‌سازی کنیم.

الگوهای (پترن) بافت میگوی آب شیرین

تاکتیک ‌بالا با استفاده از نخ سینک‌ بود و در ادامه تاکتیک‌ ماهیگیری با نخ فلوت (شناور) را شرح‌ می‌‌دهیم.

در اواخر پاییز ماهی‌‌ها از میگوها در عمق‌‌های کم‌ تغذیه می‌‌کنند، گاهی در عمق کمتر از یک و نیم متر (۵ فوت). در این ‌زمان‌ها با استفاده از نخ فلوت با پترن‌ میگویی که یا در سر آن از مهره برای وزن دادن استفاده شده یا میگویی که در بافت آن از وایرِ سربی (سیم) استفاده شده، می‌‌توانیم با استریپ‌‌های (جمع‌کردن) کوتاه و سریع توجه ماهی‌‌های مهاجم قزل آلا را در این فصل جلب کنیم.

بهترین زمان‌‌ها برای استفاده از پترن‌ میگو در دریاچه‌‌های استان برتیش کلمبیا

ماهی قزل آلا قادر به تغذیه از میگو در کل طول سال است که در بعضی مواقع می‌‌تواند صید ماهی در تقلید از شنای میگو را به چالش بکشد. به طور کلی بهترین اوقات سال برای میگو در اوایل بهار و اواخر پاییز است که هم حشرات کمتر و منابع غذایی کمتری وجود دارد و هم ماهی قزل آلا در آب‌‌های کم‌‌عمق تغذیه می‌‌کند. قبل از سفر بعدی خود به منطقه کملوپس (Kamloops)، اطمینان حاصل کنید که در فلای باکس خود از این‌ پترن دارید. قزل آلاها بسیار فرصت طلب هستند و اغلب از این منبع غذایی مهم به خوبی تغذیه می‌‌کنند.

زالو (Leech)

اگر علاقه‌‌مند به‌ ماهیگیری در دریاچه‌‌های منطقه کملوپس استان برتیش کلمبیا هستید حتما در فلای باکس خود گلچینی از الگوهای بافت زالو داشته باشید. زالو یک منبع غذایی به راحتی در دسترس است که در انواع دریاچه‌‌ها یافت می‌‌شود.

آنها غالبا به تعداد بسیار زیادی در دریاچه‌‌های کملوپس زندگی می‌‌کنند. زالوها در پوشش گیاهی آبی، آوارهای چوبی و صخره‌‌هایی دیده می‌‌شوند که در قسمت بستر سنگی یا مناطق کم‌‌عمق دریاچه قرار دارند. ماهی قزل آلا اغلب از زالوهای بسیار کوچک تغذیه می‌‌کند، به همین دلیل پترن میکرو زالو (زالوی ریز) بسیار موثر است. رنگ زالوها بسته به زیست‌‌گاهی که در آن زندگی می‌‌کنند متفاوت است، اما رنگ‌‌های سیاه، قهوه‌‌ای و سایه‌‌های سبز رایج است.

زالوها متعلق به خانواده آنلیدا (Annelida) هستند که شامل کرم‌‌های خاکی و کرم‌‌های دریایی می‌‌شود. قابل توجه‌‌ترین تفاوت بین زالوها و سایر کرم‌‌ها، شکل صاف شده بطن شکمی آنهاست یعنی بدنی صاف شده از بالا تا پایین دارند. زالوها نیز در هر دو قسمت از بدن خود دارای مکنده هستند. آنها به طور معمول در حرکت آرام هستند و در عمق شنا می‌‌کنند، اما وقتی تحریک شوند می‌‌توانند با سرعتی بسیار بیشتری حرکت کنند.

برخلاف تصور چیزی که درباره زالوها می‌‌دانیم باید بگویم که‌ اکثر زالوها در امریکای شمالی مکنده خون نیستند اما همه جا هستند. آنها از انواع منابع غذایی از جمله حشرات، میگوهای آب شیرین، تجزیه گیاهان و همچنان‌ از موجودات‌ مرده تغذیه می‌‌کنند. زالوها رشد زیادی دارند و می‌‌توانند به طول ۲۵ سانتی‌‌متر هم برسند.

زالو‌‌ها معولا بین ۳ تا ۷ سانتی‌‌متر طول دارند با بدنی که به رنگ‌‌های مختلف سبز و قهوه‌‌ای است. زالوها اغلب در نزدیکی کف دریاچه، در آب‌‌هایی با عمق کمتر از ۸ متر زندگی می‌‌کنند. این امر به این دلیل است که منابع غذایی ترجیحی آنها در بین پوشش گیاهی مرتبط با مناطقی از دریاچه وجود دارد که بیشترین میزان نور خورشید را دریافت می‌‌کنند.

زالوها یک چرخه حیات و تولیدمثل منحصر به فرد خود را دارند. آنها هرمافرودیت (Hermaphrodite) هستند. هر زالو دارای اندام تناسلی زنانه و مردانه است. این اجازه می‌‌دهد تا یک زالو به تنهایی تولیدمثل کند اما معمولا یک جفت با هر دو شریک در حال تولید توده‌‌های تخم بارور شده جفت می‌‌شوند. خوشه‌‌های تخم معمولا به بقایای زیرین صخره‌‌ها متصل و یا در بستر دریاچه مدفون می‌‌شوند. بیشتر جفت‌‌گیری‌‌ها در فصل بهار اتفاق می‌‌افتد. برخی از گونه‌‌های زالو تا ۱۰ سال عمر می‌‌کنند، برای همین منبع اصلی در تمام طول سال برای قزل آلاها به شمار می‌‌روند.

استراتژی‌‌های ماهیگیری با زالو

زالو به عنوان یک منبع غذایی در طول سال در دسترس ماهی قزل آلا است. به همین دلیل زالوها به عنوان پترن قوی برای فلای‌‌کاران در دریاچه‌‌های کملوپس شناخته شده است. زالوها در اکثر زمان‌ها درون دریاچه‌‌ها در حال شنا هستند. با این حال زمان خاصی وجود دارد که ماهی با شدت بیشتری از آنها تغذیه کند. دوره بهار که هم‌‌زمان با شدیدترین هچ حشرات کیرونومید (Chironomid) است زمان بسیار خوبی برای استفاده از پترن زالو می‌‌باشد.

در این زمان از سال زالوها ممکن است در همه اعماق دریاچه شنا کنند. ابتدا الگوهای ماهیگیری نزدیک به کف را امتحان کنید و به تدریج از ستون آب بالا روید. برای تقلید از حرکت طبیعی زالو در هنگام جمع کردن‌ نخ از استریپ نسبتاً کند استفاده کنید. هنگام استفاده از زالوها می‌‌توانیم از نخ‌‌های فلای سینک و فلوت استفاده کنیم‌. زمانی که زالوها در عمق‌‌های بیشتر در دسترس قزل آلا هستند می‌‌توانیم از نخ‌‌های سینک نوع II یا سینک آهسته (نوع I) و یا همان‌ اینترمدیت (Intermediate) استفاده کنیم. نخ‌‌های سینک در حال پایین رفتن متوسط ​​و شناور، همه گزینه‌‌های مناسبی برای تقلید زالو در سطوح مختلف عمق هستند.

به یاد داشته باشید برای این که بتوانید شنای زالو را در آب به درستی شبیه‌‌سازی کنید حتما نحوه شنای آن را مشاهده کنید تا کمک بیشتری به شما در ماهیگیری باشد.

یکی دیگر از زمان‌‌‌های مناسب برای استفاده از پشه‌‌های زالو برای ماهیگیری فلای، هنگام تاریکی هوا در ماه‌‌های گرم تابستان است. در این فصل از سال ماهی قزل آلا به راحتی از زالوها در عمق کم‌ اطراف دریاچه تغذیه می‌‌کند.

ماهی‌‌ها در آب‌‌های عمیق‌‌تر درست بالای ترموکلین (Thermocline) قرار می‌‌گیرند. ترموکلین به عنوان عمقی از آب توصیف می‌‌شود که گرمای خورشید دیگر در آن نفوذ نمی‌‌کند و بنابراین آب کاملا خنک است اما هنوز هم اکسیژن خوبی دارد. در اکثر دریاچه‌‌های کوچک، لایه ترموکلین بین عمق ۶ تا ۸ متر قرار دارد.

در شب آب کم‌‌عمق به اندازه کافی برای ماهی خنک می‌‌شود و غالبا قزل آلاهای بزرگ برای تغذیه زالوها در به کار می‌‌شوند. در هنگام تاریکی هوا، زمانی که زالوها در عمق کم در حال شنا هستند نخ فول فلوت با لیدر به طول ۴ متر و قدرت کشش سه تا سه و نیم کیلوگرم تیپت‌ (Tippet) پیشنهاد می‌‌شود. در طول روز نیز در عمق‌‌های بیشتر می‌‌توانید از نخ‌‌های سینک استفاده کنید. پیشنهاد می‌‌شود برای فرو روی بهتر در آب و شبیه‌‌سازی مناسب شنای زالوها، پترن‌‌های زالو که در بافت آنها از مهره استفاده شده به کار ببرید.

در تابستان زمانی که در عمقِ کمِ اطراف دریاچه، هوا رو به تاریکی است، هنگام ماهیگیری مواظب نخ‌‌هایی که در حال جمع کردن به درون قایق هستید باشید زیرا با صید قزل آلای بزرگ و کشش نخ توسط ماهی امکان‌ گیر کردن ‌‌نخ وجود دارد.

اواخر فصل پاییز نیز زمان بسیار خوبی برای ماهیگیری دریاچه‌‌ای با استفاده از زالوها است زیرا عمده حشرات از بین رفته‌‌اند، بنابراین منابع غذایی مانند میگو و زالو توسط ماهی قزل آلا جستجو می‌‌شود. این زمان از سال، فرصت مناسبی برای صید قزل آلاهای واقعا بزرگ با زالوها است.

با مشاهده فیلم‌های زیادی از ماهیگیری آقای برایان ‌چان‌ با استفاده از پترن‌‌های زالو، متوجه شدم که بهترین ‌تاکتیک‌‌ها هم با نخ فول فلوت با استفاده از ایندیکیتور امکان‌‌پذیر است و هم با نخ‌‌های سینک، اینترمدیت و یا تایپ ‌۲. اصلی‌‌ترین شرطِ شبیه‌‌سازی، شنای زالو است که با استفاده از گره حلقه ثابت (Non Slip Loop) هست زیرا این‌ گره باعث آزادی بیشتر حرکت پشه ‌زیر آب شده و شنای طبیعی‌‌تری به پترن می‌‌دهد.

ادامه دارد …