بررسی انواع وضعیت نشستنِ قلاب در دهان ماهی کپور

درک این موضوع که قلاب چطور در دهانِ آخرین ماهی صیدشده شما قرار گرفته بود به شما اطلاعات زیادی درباره چگونگی عملکرد ریسه خواهد داد، همان‌‌طور که در این مقاله جِیسون هِیوارد (Jason Hayward) به شما توضیح می‌دهد.

وضعیت قلاب ۱

قلاب در لب پایینی ماهی، نه خیلی نزدیک به لبه و حداکثر تا عمق ۲٫۵ سانتی‌‌متر درون دهان، در مرکز (نه چپ و راست).

ارزیابی:

این بهترین حالتی است که می‌‌توانید به دست آورید! چون این نوع گیر کردنِ قلاب که در لب محکمِ پایینی کپور صورت می‌‌گیرد بسیار ایمن است، پس حداقل آسیب به ماهی خواهد رسید.

یک ماهی که به این شکل به قلاب افتاده، نشان می‌‌دهد که طعمه با اطمینان برداشته شده و عملکرد ریسه عالی بوده است. همچنین نشان‌‌دهنده این موضوع است که وضعیت طعمه‌‌گذاری شما احتمالا خیلی دقیق بوده است. چیزی را تغییر ندهید!

وضعیت‌های قلاب ۱ و ۲

وضعیت قلاب ۲

مانند حالت قبل ولی قلاب بیشتر درون دهان (لزوما نه در مرکز)، احتمالا کمی پارگی گوشت پیش از جای‌‌گیری محکم قلاب در نزدیکی لب‌‌ها مشاهده می‌‌شود .

ارزیابی:

تحلیل این وضعیت پیچیده‌‌تر است. می‌‌تواند بیان کند که یک ماهی با خیال راحت و یا با احتیاط طعمه را بلعیده، پیش از آن که به آرامی به سمت طعمه بعدی حرکت کند. زمانی که طعمه‌‌پاشی (معمولا با بویله) به همراه ذرات ریز انجام شده، این وضعیت قلاب شایع است.

این حالت اغلب یک گیرِ مطمئن است اما برای بهتر کردنِ آن، طول قسمت مویی (Hair) را کمی بیشتر کنید و یا نخ منتهی به قلاب (Hooklink) را حدود ۲٫۵ تا ۵ سانتی‌‌متر کوتاه نمایید.

وضعیت قلاب ۳

قلاب در حاشیه لب‌‌ها فرو رفته و گیر مطمئنی ندارد.

ارزیابی:

در اینجا موضوع هم پیچیده و هم جالب است. یک احتمال روشن وجود دارد که شما دچار بدبیاری شده باشید. واقعیت آشکار خیلی ساده است: قلاب به اندازه کافی داخل دهان کپور نرفته! احتمالا ماهی به محض برداشتن طعمه حرکت کرده یا سعی کرده ریسه را خارج کند یا سرش را تکان داده و قلاب فقط به لبه دهان گیر کرده است.

اولین حرکت من بلندتر کردن نخِ اتصال قلاب حدود ۵ سانتی‌‌متر خواهد بود. اگر از اتصال مویی بلندی استفاده می‌‌کردم می‌‌توانم آن را حدود یک سانتی‌‌متر کوتاه کنم و همچنین باید نگاهی به تعادل ریسه و قلاب بیندازم. می‌‌توان قلاب کوچک‌‌تری نیز در نظر گرفت ولی خودم متعقدم که از دهان بیرون انداختن یک قلاب بزرگ‌‌تر، سخت‌‌تر از یک قلاب کوچک‌‌تر است پس اول به تنظیم کردن حالت شناوری ریسه و طعمه فکر می‌‌کنم. به‌‌کارگیری یک لوله حرارتی کوچک برای حالت دادن به نخِ قلاب (Line-aligner) نیز می‌‌تواند مفید باشد.

وضعیت‌های قلاب ۳ و ۴

وضعیت قلاب ۴

درون دهان ولی نه در لبِ پایینی یا گوشه‌‌ها.

ارزیابی:

یک وضعیت دشوار، چون می‌‌تواند چیزی اشتباه نباشد و همه چیز به خوبی عمل کنند. زمانی که از قلاب‌‌های خیلی تیز استفاده می‌‌کنید، گاهی باعث می‌‌شود تا وضعیت‌‌های عجیب ولی همچنان مطمئنی را تجربه نمایید. اگر شما یک قلاب خیلی تیز را انتخاب کرده و آن را درون یک دهان کپور تصور کنید، به سرعت متوجه می‌‌شوید که احتمال خیلی زیادی وجود دارد تا به هر جای درون دهان گیر کند.

اگر از ریسه‌‌های ضد بیرون انداختن (Anti-eject) استفاده می‌‌کنید پس گیرهای قلاب می‌‌تواند واقعا غیرمنطقی باشند. بگذارید این جمله را بیشتر توصیف کنم: من باور دارم که هیچ ریسه‌‌ای وجود ندارد که به صورت ۱۰۰% نتواند بیرون انداخته شود ولی بدون شک برای ماهی کپور، بیرون انداختن برخی ریسه دشوارتر است، پس می‌‌توان به آنها ریسه‌‌های ضد بیرون انداختن گفت! این وضعیت قلاب یک نوع ناهنجاری است که حتی اگر ریسه ما به درستی تنظیم شده باشد ممکن است باز هم رخ دهد!

وضعیت قلاب ۵

قلاب در گوشه‌‌های دهان یا خیلی نزدیک به آنها.

ارزیابی:

گیر کردن قلاب در گوشه‌‌های دهان کپور اتفاقی شایع است ولی متاسفانه می‌‌تواند یکی از بدترین حالت‌‌های آسیب‌‌زننده به ماهی نیز باشد، پس اگر امکان تغییرات وجود داشته باشد حتما باید انجام دهیم. همه ما عکس‌‌هایی از کپورهایی با دهان طوطی‌‌شکل (Parrot-mouthed) دیده‌‌ایم و این معمولا زمانی اتفاق می‌‌افتد که ماهیگیران از نخ بافته خیلی نرمی به عنوان نخِ قلاب به همراه قلاب‌‌های کوچک استفاده می‌‌کنند، غالبا با طعمه‌‌پاشی مواد ریز و یا این‌‌که بستر خیلی علفی است و هنگام مبارزه ماهی‌‌ها بارها درون علف گیر می‌‌کنند.

کپوری که بدین ترتیب صید می‌‌شود بیشتر از طعمه‌‌های کوچک‌‌تر یا از محلی که به شدت طعمه‌‌پاشی شده، در حال تغذیه بوده است. ماهی‌‌ها حجم زیادی از غذا را می‌‌مکند و در حالی که آن را می‌‌جوند به سوی لقمه بعدی حرکت می‌‌کنند و نخِ اتصال قلاب در حال سفت شدن در مقابل وزنه سربی است و قلاب در گوشه دهان گیر می‌‌کند.

راه‌‌حل بسیار ساده است؛ کوتاه کردن نخ منتهی به قلاب (من اول ۵ سانتی‌‌متر کم و دوباره امتحان می‌‌کنم) و قرار دادن یک تکه کوچک از لوله حرارتی خم‌‌شده روی چشمِ قلاب، معمولا باعث می‌‌شود تا قلاب درون بخشِ پایینی دهان فرو رود.

وضعیت قلاب ۵

وضعیت قلاب ۶

قلاب در بخش بالایی دهان.

ارزیابی:

این حالت نیز ناهنجار است. این وضعیت اغلب زمانی رخ می‌‌دهد که به روش شناوری ماهیگیری می‌‌کنید (مخصوصا در فاصله نزدیک). وقتی قلاب ما در قسمت پایینی دهان ماهی گیر کرده ثابت می‌‌کند که عملکرد ریسه در ارتباط با وزنه درست است. سال‌‌ها قبل پیش از آن‌‌که جراتِ گذاشتن هیچ سربی را بر روی نخ داشته باشیم (به دلیل ترس کپور از حس کردن وزنه و بیرون انداختن طعمه)، قلاب بیشتر در لب بالایی ماهی‌‌های صید شده دیده می‌‌شد چون مجبور بودیم هنگام برداشتِ طعمه، تقه‌‌ای بر قلاب وارد کنیم. این مورد واقعا غیرعادی است.

وضعیت قلاب ۶

وضعیت قلاب ۷

و شاید سخن پایانی

ارزیابی:

متاسفانه همیشه ممکن است برخی ماهی‌‌ها را از دست بدهیم. همین‌‌که نمی‌‌دانیم ماهی را با موفقیت بیرون می‌‌آوریم یا نه، یکی از جنبه‌‌های جذاب این ورزش است. تجربه ماهیگیری یکی از مهم‌‌ترین ابزارها برای پیشرفت ما است و چیزی نیست که بتوان آن را خرید یا بدون کمی غصه خوردن یاد گرفت، ولی بدون شک فکر کردن در مورد ریسه‌‌ها و یادگیری حل کردن مشکلات در هر شرایط خاصی، شما را در مسیر درستی قرار خواهد داد. سرانجام نکته‌‌ای که قبلا گفتم اما باز هم آن را تکرار می‌‌کنم «بهترین ریسه در دنیا همان طعمه‌‌ای است که کپور واقعا آن را بخواهد.»

نوشته: Jason Hayward
منبع: www.carpology.net
ترجمه: نوید عباسی کهن