این تصاویر به چه موضوعی اشاره دارند؟ با تشکر از آقایان مختار باقری و جعفر جهانی به خاطر پاسخهای خوب، کاملترین پاسخ را آقای بهزاد فتحی برای ما فرستادند: این تصویر بدون شک مربوط به یک مطلب نگارش شده است که به احتمال فراوان برای به تصویر کشیدن ایدههای نگارنده مطلب، ایجاد شده است. در مطالبی از این دست نگارنده، تحلیل و برداشت و تجربههای عمدتا “شخصی” خود را توصیف میکند. لذا برای تحلیل کامل این عکس ناگزیر از رجوع به متن اصلی آن میباشد. ۱- بدون شک اولین ویژگی انتخابی در این تصویر نحوه نصب طعمه روی سیستم میباشد که در حالتی با عبور نخ مویی از داخل آن و در حالت بعدی با استفاده از گره D و بدون نیاز به سوراخ کردن طعمه نصب شده است. ۲- دومین موضوع پرداخته شده در این تصویر، نحوه قرار گرفتن ریسه نسبت به زمین میباشد. در این عکس سه حالت قرار گیری ریسه به صورت ایستاده، مایل و خمیده به تصویر کشیده شده است. بنده از تصویر فوق قادر به برداشت یا توصیه نگارشگر آن نیستم و به نظرم صرف این عکس هیچ ملاکی بر ترجیح یک حالت به دیگری را القا نمیکند. از این جهت در این مورد هم برداشت شخصی خود را توضیح میدهم. حالت قرار گیری سمت چپ به صورت کاملا ایستاده در وهله اول نیاز به استفاده از بویلهای با قدرت شناوری بسیار بالا دارد تا حالت عمود را در مدت انتظار حفظ کند. حالت قرار گیری وسط مایل میباشد. عمده طعمه های شناور به دلیل محدودیت قدرت شناوری در این وضعیت قرار میگیرند و یا به مرور زمان با نفوذ آب و کاهش قدرت شناوری در این حالت قرار میگیرند. حالت سوم وضعیت قرار گیری کاملا خمیده را به تصویر کشیده است. ۳- سومین ویژگی نمایشداده شده در این تصویر اتصال لیدر بوسیله مفصل به نخ اصلی میباشد. استفاده از دوراهی مفصلی به همراه خمش زیاد، عملکرد ریسه و در نتیجه احتمال گیر کردن قلاب در حالت مکش طعمه را افزایش میدهد. و اما روالی که خودم مایل به استفاده از آن هستم استفاده از تلفیق حالت سمت چپ و وسط است. یعنی در وضعیتی که امکان حرکت سیستم در حالت مکش طعمه وجود داشته باشد ولی قلاب در زاویه ۴۵ درجه واقع شده باشد. البته برای ایجاد این امکان یک شیوه کاملا شخصی را هم به کار میبندم.
لذا برداشتی که من میتوانم از این عکس ارائه کنم تحلیل ویژگیها و تفاوتهایی است که در یک “ریسه چود” (Chod) میتواند وجود داشته باشد.
البته این برداشتها کاملا شخصی بوده و دارای هیچ قطعیتی نیست.
یکی از مزیتهای نصب طعمه بدون سوراخ کردن، ماندگاری بیشتر طعمه در حالت شناور میباشد و به اعتقاد من یکی از نکات القا شده در این تصویر استفاده از این ویژگی است.
ضعف بزرگ حالت عمود زمانی است که ماهی بر طبق عادت خود از فاصلهای بالاتر و با تکیه بر قدرت مکش دهان خود، قصد برداشتن طعمه را دارد. در این حالت عدم انعطاف نخ اصلی و نخ ریسه مانعی بزرگ برای ورود طعمه و قلاب به دهان ماهی است.
ضعف این حالت قرار گرفتن نخ در بیشترین حالت قابل دید توسط ماهی است و البته ضعف ذکر شده در توضیحات حالت قبلی تا حدود زیادی در این حالت نیز وجود دارد.
نقطه قوت این حالت زاویه قرار گیری نوک قلاب با سطح زمین است که تقریبا در وضعیت ۴۵ درجه قرار گرفته است. در این حالت و زمانی که قلاب بخش پایینی دهان ماهی را مورد هدف قرار میدهد مطمئنترین حالت اتفاق میافتد.
مزیت اصلی این حالت امکان حرکت سیستم در وضعیت مکش طعمه توسط ماهی است. با توجه به نحوه قرار گیری نوک قلاب که تقریبا موازی زمین میباشد قلاب بخش پایینی دهان ماهی را مورد هدف قرار میدهد ولی احتمال گیرکردن به بیرونیترین قسمت دهان بیشتر است. این قسمت بهدلیل بافت بسیار مقاوم گاهی از نشستن قلاب جلوگیری میکند. ولی در صورت نشستن قلاب در این قسمت احتمال در آمدن قلاب از دهان ماهی در زمان مبارزه بسیار اندک است.
این شیوه استفاده از حالت وسط (به دلیل نحوه قرار گیری قلاب در وضعیت ۴۵ درجه) به علاوه ایجاد یک مفصل ثانویه در طول لیدر چود میباشد تا امکان حرکت سیستم در وضعیت مکش طعمه ایجاد گردد.
پرسش و پاسخ (شماره ۱۷۹)
درباره نویسنده
){kind=link}